Bukowiec - nazwa ta pojawia się już pod koniec XV wieku, nie jako nazwa wsi tylko nazwa miejsca. W 1580 roku Bukowiec był już zaludnioną wsią, co oznacza że został zasiedlony około roku 1550.

Bukowiec. Kadź z dawnej potaszni.
foto: Piotr Szechyński

Wieś stanowiła jeden kompleks gospodarczy z niedaleką Beniową, dlatego też obie te miejscowości należały zawsze do jednych właścicieli. O tym że wieś powstała około 1550 roku świadczy także regestr podatkowy z 1589 roku który podaje 9,25 łana osiadłego przez kmieci i jednego zagrodnika (czyli chłopa bez ziemi) i w tym czasie Bukowiec płacił już podatki czyli minął okres 24 letniej wolnizny.

W 1709 roku Bukowiec podobnie jak Beniowa został doszczętnie zniszczony przez Szwedów. Ostały się tylko dwie rodziny. Nigdy też Bukowiec nie osiągnął dawnej świetności, mimo że był uważany za wieś przemysłową. W 1931 roku liczba mieszkańców wynosiła 546 osób.

Mieszkańcy wsi zajmowali się gospodarką pasterską na okolicznych połoninach ale nie tylko. W Bukowcu w latach trzydziestych istniało sporo różnych zakładów takich jak:

• Potasznia, gdzie produkowano potaż którego używano do wyrobu mydła i szkła (kadź z Potaszni leży na skrzyżowaniu dróg za parkingiem w Bukowcu).
• Tartak wodny w rejonie Sanu
• Tartak wodny nad potokiem w górnej części wsi (Halicz).
• 2 karczmy
• Beczkarnia - zakład do produkcji beczek w najlepszych czasach zatrudniał około 500 osób.
• Piekarnia
• Wspomina się także o browarze, ale nie są to potwierdzone informacje.

Drewniany krzyż w Bukowcu.
foto: Zbyszek

02.06.1946 roku wieś została całkowicie wysiedlona w rejon Stanisławowa i Tarnopola a zabudowania doszczętnie spalono. Na początku lat 80-tych tereny wsi Bukowiec zostały zrekultywowane, a uczyniono to za pomocą materiałów wybuchowych. Tak zniknęła większość śladów po Bukowcu. Obecnie na terenie byłej wsi można odszukać ślady po cmentarzu przy cerkwi oraz cmentarz z I wojny światowej na którym znajduje się 12 zbiorowych mogił. Z Bukowca bierze swój początek ścieżka historyczno-przyrodnicza » W Dolinie Górnego Sanu, która prowadzi przez Beniową, grób hrabiny, do punktu widokowego na Sianki ukraińskie i Przełęcz Użocką oraz od niedawna do umownych źródeł Sanu na granicy z Ukrainą.

Zbigniew Jantoń

»Więcej zdjęć z Doliny Górnego Sanu

Literatura:

Bieszczady Słownik Historyczno-Krajoznawczy Gmina Lutowiska,
Przewodnik W. Krygowski "Połoniny, Bieszczady i Pogórze",
Mapa Bieszczady Wysokie - W. Krukar (Ruthenus).
Informacje własne.