Bukowiec to stosunkowo niewielka wieś o charakterze letniskowym, znajdującą się na trasie obwodnicy bieszczadzkiej, pomiędzy Sakowczykiem a Wołkowyją. Przy końcu wsi w kierunku Wołkowyji wpada do Jeziora Solińskiego rzeka Solinka.

Ścieżka na Korbanię
foto: P. Szechyński

Wyznakowano stąd ścieżkę spacerową, prowadząca na jeden z najciekawszych szczytów w okolicy - Korbanię (894m n.p.m). Ścieżka oznakowana jest kolorem zielonym, samo oznakowanie dość "radosne", lekko bezsensowne i mocno nieprzemyślane, ale mimo wszystko zgubić się tu nie sposób. Wbrew informacjom zawartym w niektórych przewodnikach, nie jest to trasa ani specjalnie stroma, ani zarośnięta, ani też nieprzyjemna. Zdecydowana większość trasy przebiega w terenie leśnym, zacienionym, co jest przyjemne zwłaszcza w letnie, upalne dni. W dolnych częściach ścieżkę przecina kilka potoczków.

Ścieżka jest dobrą propozycją przede wszystkim dla turystów przebywających w Bukowcu lub okolicy, na wycieczkę typu: tam i z powrotem - jest to najkrótsze wejście na ten widokowy (częściowo) szczyt.

Miejsce styku ze ścieżką czerwoną wokół Bukowca
foto: P. Szechyński

Aby dostać się na początek ścieżki, skręcamy w lewo (idąc/jadąc od Sakowczyka) w drogę oznaczoną wyraźnym znakiem "ślepa uliczka", po chwili mijamy kościół z prawej strony. Teraz maszerujemy wzdłuż zabudowań wsi, lekko pod górę, aż do skrzyżowania z droga stokową biegnącą z Bukowca do Polanek. Zmotoryzowani mogą na poboczu zostawić pojazd. Jest tu plac przeładunkowy surowca drzewnego, zatem miejsca jest sporo.

Skręcamy na wspomnianą stokówkę w prawo i po kilkudziesięciu metrach odnajdujemy drogę leśną prowadzącą w lewo, na którą skręcamy - będą znaki koloru zielonego. Stokówka natomiast biegnie dalej prosto dochodząc do asfaltu w okolicy mostu na Solince. W przeciwną stronę, wspina się natomiast mocno do góry, by zakończyć bieg w Polankach.

Na Korbani - widok w kierunku jeziora solińskiego
foto: P. Szechyński

Ruszamy lekko pod górę. Teren jest zalesiony, zacieniony, możliwe błoto nawet po kilku dniach słonecznej aury. Po kilku minutach docieramy do niewielkiego potoczka, który przekraczamy. Kolejne 15 minut to marsz nadal pod górę, dochodzimy do rozwidlenia dróg i kręcimy w prawo. Oznakowanie w tym miejscu słabe, jednak droga prosto również wyprowadzi na właściwą trasę.

Teraz droga zamienia się w leśną ścieżkę, pnącą się nadal do góry - i tak zostanie już do końca. Las niezbyt gęsty, ścieżka dość szeroka, jedynie w jednym miejscu trzeba przejść przez chaszcze. Przed samym szczytem zaczyna być dość stromo, jednak jest to odcinek krótki. 200 przed wierzchołkiem napotykamy oznakowaą kolorem czerwonym inną ścieżkę - również biegnącą z Bukowca. Po chwili wychodzimy z krzaków na niewielki wierzchołek Korbani.

Tabliczki ścieżki czerwonej. Można nią wrócić do Bukowca lub wyjść nią na Korbanię, zamiast proponowaną ścieżką zieloną
foto: P. Szechyński

Pierwsze co rzuca się w oczy, to betonowy trójnóg geodezyjny - obudowany byłby niezłym punktem widokowym. Czas się rozejrzeć. Korbania (vel Patrola, Patryja) jest imponującym punktem widokowym, mimo, że mamy widoki jedynie na północ oraz wschód. W kierunku północnym doskonale widoczne jest Jezioro Solińskie, zapora, Polańczyk, Myczków i inne okoliczne wsie, na wschodzie pasmo Żukowa oraz wybijająca się Magura Łomniańska. Trudno dostrzec natomiast połoniny - szczyt Korbani dość intensywnie zarasta i ta część jest w dużej mierze zamknięta dla widoków, również w kierunku zachodnim widoki zasłania las.

Powrót ta samą trasą. Można również zejść w przeciwna stronę - do Łopienki przez Przełęcz Hyrcza oraz do Tyskowej a stąd do drogi Baligród - Wołkowyja. Można również wrócić wspomnianą wcześniej ścieżką koloru czerwonego.

Zobacz także: » Z Tyskowej na Korbanię

Czas przejścia: ok. 1½ h na górę oraz ok. ¾ h z powrotem.

Widok z Korbani na Zalew Soliński
foto: P. Szechyński

Na zdjęciach od lewej: ścieżka przez las, trójnóg geodezyjny, widok na Jezioro Solińskie, zapora w Solinie, na Korbani.
Dolny rząd: widok na północ oraz widoki w kierunku wschodnim (fot. J. Milczanowska).

tekst oraz zdjęcia: Piotr Szechyński