"Dzień ten najnieszczęśliwiejszy z nieszczęśliwych 16 czerwiec Anno Domini 1822 godzina 2 z południa podobało się Bogu, aby ogień strawił klasztor i dom rekolekcyjny... ". Co dalej? sza...

Spływ Sanem odbywa się na tradycyjnych drewnianych łodziach wzorowanych na czółnach
foto: EKO-STAN

Oto jedna z kilku opowieści, które mogą państwo usłyszeć zapominając o codziennych zmartwieniach wsłuchując się jedynie w niezmienny bieg rzeki San.
Ta podróż w historię zaczyna się u bram jednego z cenniejszych skansenów Europy, największego polskiego Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Tuż obok Mostu na Białą Górę w Sanoku,znajduje się przystań początkowa czynna codziennie od 10 do 18. Tutaj również znajduje się mała galeryjka twórców bieszczadzkich. Jeszcze tylko jedno spojrzenie na urwisko skalne, ostatnie pożegnanie ze stałym lądem i oto oddajemy się w opiekę doświadczonym przewoźnikom ubranym w regionalne stroje ludowe. To oni lokują nas na tradycyjnych drewnianych łodziach wzorowanych na czółnach do dzisiaj służących przeprawie mieszkańców i ich dobytku w miejscowościach Międzybrodzie, Liszna czy Dębna. Te płaskodenne wąskie łodzie doskonale spisują się na trasie usianej wielkimi głazami przegradzanej licznymi brodami.

Już po chwili od wejścia na pokład opuszczamy Sanok by znaleźć się sam na sam z rzeką i jej opowieściami. Jeśli w porę zwrócimy uwagę zobaczymy w oddali biel murów dawnej parafialnej cerkwi greko katolickiej. Obiekt ten jest interesujący gdyż cerkwie murowane są rzadkością w tych okolicach, ale do cerkwi tej jeszcze powrócimy. Oto pożegnaliśmy Sanok, ciekawostką jest fakt iż nazwa miasta nie pochodzi bezpośrednio od Sanu, a od jego dopływu zwanego niegdyś "Sanok" - jest to dzisiejszy Sanoczek.

Właśnie u ujścia tej rzeczki znajdowała się przełęcz strzeżona przez Grodzisko będące pierwotnym grodem Sanockim. Tutaj bowiem kończy się rozległe Pasmo Gór Słonnych (obecnie Park Krajobrazowy Gór Słonnych), oraz rozpoczyna Pogórze Dynowskie. Wzgórze "Horodna" kryje wiele tajemnic. To tutaj znaleziono najstarszą monetę na ziemiach polskich, nieopodal cmentarzysko z 300 pogańskimi kurhanami. Dzisiaj jeszcze można zobaczyć ogromny lej jaki pozostał po zapadnięciu się cerkwi - jak głosi legenda.

Zagadaliśmy się a oto łódka przedziera się przez kolejny przełom lawirując pomiędzy ogromnymi skałami i tylko dzięki sprawności przewoźników nie utknęliśmy na jednej z nich.
Teraz natomiast proszę państwa o ciszę, bezszelestnie najbliżej jak będzie to możliwe podpłyniemy do stojących tutaj czapli, jeszcze trochę choć parę metrów, aby zdjęcie było jak najlepsze... a jednak nieprzewidziany ruch płoszy ptaka. Szanowni Państwo, oto jesteśmy już w Międzybrodziu na szlaku ikon. Łączy on niesłychanie atrakcyjne zabytki cerkiewne wraz z najstarszą drewnianą cerkwią w Polsce, szalenie ciekawą cerkwią wieżową . Większość z nich posiada pełne ikonostasy, choć w niedzielę z reguły usłyszeć można mszę w obrządku łacińskim. Z zadumy wyrywa nas lekkie muśnięcie brzegu, tak to przystań kończąca naszą przygodę. Nie sposób opisać przeżyć jakie nas czekają można jedynie nieudolnie przybliżyć klimat i opisać parę faktów, rozkołysane czółno, wartki bieg rzeki uderzającej o skały, cisza zarośli i drzemiące czaple.

Z rzeką San wiele legend usłyszeć można oto nieopodal w Zagórzu jest słynny mnich przemykający po ruinach klasztoru Karmelitów Bosych, kilka kroków dalej Biała Dama na zamku w Lesku przyjmuje, skała zamku na Sobieniu wciąż żyje.

Wykonano z materiałów dostarczonych przez FHU "Eko-Stan".