Zgodnie z zapowiedziami i tym co zostało zaplanowane 13 października AD 2002 odbył się wernisaż wystawy "Bieszczady jak co roku... 2" mojego autorstwa.

Pierwszy z prawej - G.Kowalewicz
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz

Już gdy dojeżdżałem do Lutowisk można było wczuć się w atmosferę Bieszczad i ich kolorów. Niebo na kilka godzin rozpogodziło się i spod ciężkich granatowo-czarnych chmur zaświeciło słońce. Każdy kto choć raz to widział wie o czym mówię, ci którzy nie widzieli muszą zobaczyć. Melanż lasów w pełnej palecie kolorów a jako tło ciemno-stalowe niebo. Tak było na Żukowie i Ostrem. Za Rabem, na przełęczy nad Żłobkiem błysnęły Połoniny. Lutowiska przywitały nas jednak parszywą, jesienną pogodą z zacinającym deszczykiem i ledwie kilkoma stopniami ciepła. Tym przyjemniej wchodziło się do OIE BdPN. Ciepło witał trzaskający ogień w kominku i uśmiech Pani Kariny (i jej koleżanek). O 16 zebrała się już grupka gości a my (czyli ja, moja żonka Dagmara i nasz Kuba) zakończyliśmy ostatnie szlify w przygotowywaniu sali.

Wystrój wystawy
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz

Wystrój sali pomogli nam przygotować nasi znajomi zajmujący się ogrodnictwem, Państwo Agata i Jan Lato z Zagórza.
Tak więc stare beczki, cebrzyki, kosze etc. stały się donicami dla roślin, których różnorodność kolorów nie ustępowała bieszczadzkim jesiennym lasom, a nazw których nawet nie spróbuję wymienić (bo nie znam :-) ) .
Resztę wystroju dopełniły rumiane jabłuszka pieczołowicie wypolerowane przez Kubę, ułożone w gniazdeczkach z suchych traw wyplecionych przez Dagmarę, orzechy włoskie, żołędzie itd.
W tym miejscu muszę honor oddać naszej przyjaciółce Małgosi Obszarny, która tą wystawą żyła bardziej niż ja i zasypywała nas pomysłami na dodanie "smaczków". Była i jest też dobrym duchem tego co robię (bo twórczością boję się to nazwać).

Wystawa rozpoczęta
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz

Po odczekaniu "kwadransu akademickiego" nastąpiło otwarcie wystawy, którego dokonał nie kto inny tylko Dyrektor BdPN Pan Wojomir Wojciechowski.

Po jego wystąpieniu, w którym nie szczędził mi ciepłych słów i dodawał otuchy, spróbowałem do zebranego gremium przemówić, i owszem... tyle tylko, że mówca ze mnie nietęgi więc najważniejsze było "... że bardzo zebranym dziękuję, ... że sam fakt ich obecności jest dla mnie sukcesem, ...że zapraszam do obejrzenia zgromadzonych fotografii...". W tym momencie wystawę można było uznać za otwartą.

A fotografii było ponad 60, o przeróżnej tematyce i wykonywanych we wszystkich porach roku, o wszystkich porach dnia i w różnych miejscach Bieszczadów - od Wielkiej Rawki po szybowisko w Bezmiechowej, od Przełęczy Bukowskiej po Krywe.

Wystawa fotografii
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz

Tematami zdjęć jest wszystko co można zaszeregować pod hasło Bieszczady - są panoramy połonin, ruiny cerkwi, wysmagane wiatrem i deszczem jarzębiny, kolorowe borówki, karłowate buki, motyl, świerszcz i ślimaczek tak mały, że jednogroszówka wygląda przy nim jak zakrętka od twista, są samochody terenowe które z konsekwencją "ruskiego żelaza" brną przez błoto bieszczadzkich dróg udowadniając, że do tego są stworzone.
Jest to co najbardziej lubię - samoistne wielobarwne bukiety z traw i kwiatów i ... buki w niewiarygodnych pozach z całą paletą kolorów. Jednym słowem BIESZCZADY, to wszystko co możemy tu spotkać na każdym kroku, przy odrobinie uwagi.

Później były rozmowy w podgrupach, poczęstunek (dobrze się domyślacie) i jeszcze jedna atrakcja ... krótki zapis video z wręczenia Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu certyfikatu PAN Parks z osobistym komentarzem p. Wojomira. Byliśmy pierwszymi, którym dane to było obejrzeć.

Czas oglądania...
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz

Nie spostrzegliśmy się jak nas opatuliła noc i mgła. Goście powoli się wykruszali. Przyszedł czas na pierwsze podsumowania i refleksje. Myślę, że było dobrze a nawet bardzo dobrze. Jestem zadowolony.

Żal było wyjeżdżać. Jeszcze na skrzyżowaniu do Skorodnego zatrzymał nas patrol Straży Granicznej, tradycyjnie:
.."...dokumenty, ... skąd?, ... dokąd?, ...czy pasażerowie mówią po polsku?, ... co w bagażniku? i ... ku mojemu zaskoczeniu... czy podobała się wystawa?"
- co miałem odpowiedzieć " ... tak, oczywiście...".
Ulga, ...że to już za mną. Żal, ...że już to za mną. Trzeba myśleć co dalej.

Zapraszam wszystkich do obejrzenia wystawy, która jest czynna do 30 listopada 2002, jak już będziecie nie zapomnijcie wpisać kilku słów do Księgi Pamiątkowej (to ten duży zeszyt oprawiony w zgrzebne płótno).

Ciepły wystrój OIE Lutowiska
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz

Dziękuje wszystkim, którzy już obejrzeli.

Dziękuje wszystkim którzy przyczynili się do mojego "zaistnienia" a szczególnie serdeczne podziękowania dla:

• Małgorzaty Rypyst - za pierwsze dobre słowo i sprowokowanie do działania;
• Małgorzaty Obszarny - za pomoc, pomysły i duże zaangażowanie;
• Bogdana Augustyna - za to, że miał odwagę i zorganizował moją pierwszą wystawę w Ustrzyckim DK;
• Kariny Osieckiej - za wielką życzliwość
• Pracowników OIE w Lutowiskach ( szczególnie dla pani Krysi i pana Piotra) - za pomoc;
• Dyr. Wojomira Wojciechowskiego - za cieple słowa;
• Dagmary i Kuby, moich najbliższych - za to, ze mnie
  wspierają w tym co robię;
• Janusza Gładysza, prezesa Spółki KAR-POL - za pomoc finansową;
• Ryszarda i Zygmunta Naterów - za fachową pomoc przy wyborze materiału.

Dziękuję ! Do zobaczenia !
Grzesiek Kowalewicz

Piękny element dekoracji wystawy.
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz

Przytulne wnętrze ośrodka w Lutowiskach.
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz

Kolejny element dekoracji.
foto: Grzesiek i Dagmara Kowalewicz