Licząca ok. 6km długości ścieżka przyrodnicza "Jodła k.Pszczelin" jest z pewnością miejscem, do którego powinien zajrzeć każdy miłośnik bieszczadzkiej przyrody.

Zielona szkoła - przystanek nr 1.
foto: Piotr Szechyński

Początek ścieżki ulokowany został na parkingu przy końcu wsi Pszczeliny (jadąc od Ustrzyk Górnych), po prawej stronie szosy, pomiędzy nią a potokiem Wołosaty. Miejsce trudno przeoczyć, jest dobrze oznakowane, dodatkowo na trawiastym parkingu ulokowano sporo tablic informacyjnych dla turystów oraz niewielki zielony domek o nazwie "Zielona klasa", który również pełni funkcję edukacyjną.

Na pozostałych tablicach znajdują się podstawowe informacje o Nadleśnictwie Stuposiany (na którego terenie - w leśnictwie Procisne - znajduje się ścieżka), bazie noclegowej oraz faunie i florze okolicznych lasów. Parking pełni jednocześnie funkcję Przystanku nr 1 ścieżki "Jodła k.Pszczelin".

Obelisk upamiętniający sprowadzenie żubrów.
foto: Piotr Szechyński

W roku 2007 na parkingu nastąpiło odsłonięcie obelisku na pamiątkę sprowadzenia tu i wypuszczenia na wolność w roku 1963 pierwszych żubrów. Były to "Puszczor", "Puleśna" i "Pujor" z Niepołomic oraz "Pulon" i "Pulpit" z Pszczyny. Wkrótce dołączyły do nich kolejne: "Purus" i "Pujonka" - również z Niepołomic. Wypuszczono je 4 maja 1963r. Dały początek dzikiej populacji żubra żyjącej obecnie w Bieszczadach.

Należy teraz dojść do szosy, przejść na drugą stronę i skręcić w prawo w drogę gruntową - zgodnie z oznakowaniem ścieżki. Idąc lekko pod górę, mijamy zabudowanie po prawej stronie. Po chwili droga się kończy i otwiera niewielka łączka z widocznym przy końcu zagajnikiem. Podchodzimy tam ledwie widoczną ścieżką (łąka zazwyczaj jest niewykoszona) i szukamy kolejnych znaków - są na drzewie. Mijamy po prawej prowizoryczną ambonę opartą na pniu brzozy. Dość chybotliwa, jednak przy wysokości 8-9m jest dobrym punktem widokowym - kto się nie boi wchodzi. Kilkanaście metrów za amboną widzimy po lewej młodnik świerkowy, a po chwili tablicę oznaczającą Przystanek nr 2.

Uprawy jodłowo-świerkowe.
foto: Piotr Szechyński

Ze wspomnianej tablicy dowiadujemy się, iż uprawa świerkowa założona jest na gruntach porolnych i zabezpieczona białą emulsją (Cervacol) przed zgryzaniem przez zwierzynę płową. Z tego miejsca widać wzniesienia o nazwach: Czereszenka (771m n.p.m) oraz Czereśnia (816m n.p.m) - znajdują się one na prawo od szosy obwodnicy, mniej więcej na wysokości Stuposian czyli musimy patrzeć lekko na północny-wschód (są również dobrze widoczne ze wspomnianej wyżej ambony). W przeciwną stronę widać kościół w Pszczelinach, a dokładnie jego górną część. Roślinność zielną tego miejsca stanowią trawy, dziewięćsił bezłodygowy, turzyca. Ciekawostką jest występowanie żmiji zygzakowatej.

Kontynuujemy wycieczkę idąc wzdłuż młodnika, który po chwili się kończy. Kończy się również łąka - należy teraz wejść do lasu w drogę gruntową, dość mocno zarośniętą w okresie letnim. Po 10 minutach marszu przez stosunkowo młody las, docieramy do stokówki biegnącej prostopadle do naszej ścieżki i zataczającej tu spory łuk w celu ominięcia wzgórza. Dokładnie na zakręcie znajdujemy Przystanek nr 3. Znajduje się tu drzewostan olchowo - jesionowy w wieku ok. 40 lat, rosnący na siedlisku lasu górskiego. Występuje tu również dziki bez hebd. Maszerujemy teraz w prawo drogą stokową wzdłuż młodnika świerkowego, po lewej duża zielona strzałka przybita do pnia brzozy, wskazująca kierunek marszu. Droga podnosi się lekko do góry, teren całkowicie zalesiony.

Puszcza.
foto: Piotr Szechyński

Po 15-20 minutach marszu stokówką, docieramy do ogrodzonej uprawy jodłowo-świerkowej. Przy końcu ogrodzenia należy skręcić w lewo na ścieżkę leśną i rozglądać się za kolejną tablicą. Po chwili ją dostrzeżemy - jest to Przystanek nr 4. Z informacji umieszczonych na tabliczce dowiemy się, iż uprawa jodłowo-świerkowa została zabezpieczona specjalistyczną siatką, celem uchronienia jej przed zwierzyną płową. Nieco wyżej widoczne są przykłady wiatrołomów i wiatrowałów (drzewa przewrócone przez wiatr). Występuje tu również naturalne odnowienie brzozy brodawkowatej oraz stanowisko wawrzynka wilczełyko. Podchodzimy mocno do góry cały czas wzdłuż ogrodzenia.

Wraz z przystankiem nr 4 kończy się "zabawa" z maszerowaniem wygodną stokówką. Przedzieramy się teraz przez zarośla ledwie widoczną ścieżką i szukamy słabych oznakowań trasy, momentami należy kierować się intuicją. Z górnej części uprawy ładny widok do tyłu.

Czytaj dalej: » cz.II