Rezerwat "Hulskie" został utworzony w roku 1983, na powierzchni około 190ha. Znajduje się on na północnych stokach pasma Otryt, obejmując teren od szczytu pasma, niemal do przepływającego w dolinie Sanu. Nazwa wzięta od pobliskiego szczytu Hulskie (846m n.p.m.), którego część zboczy przypada także na teren rezerwatu. Celem rezerwatu jest ochrona lasu bukowego i jodłowo-bukowego (buczyna karpacka), jednego z najbogatszych w Bieszczadach skupisk fauny rozsianej na dwóch piętrach roślinnych oraz ostoi rysia, żbika, wilka, niedźwiedzia brunatnego a także orła przedniego i orlika.

Tama na strumieniu.
foto: Justyna Szechyńska

Dostać się na teren rezerwatu "Hulskie" można na kilka sposobów. Najprościej i najbliżej jest uczynic to z pobliskiego Sękowca, od którego rezerwat położony jest ok. 1,5km na północny zachód. Jadąc lub idąc od strony Chmielu, nie przekraczamy mostu na Sanie w Sękowcu, tylko skręcamy w prawo, tuż za przystankiem PKS i kierujemy się w stronę leśniczówki oraz ośrodka "Sękowiec". Na wysokości ośrodka znajduje się szlaban, oznacza to, że jeśli jesteśmy samochodem należy go tu zostawić. Najlepiej na pobliskim mini-parkingu, obok recepcji ośrodka. Teraz pieszo idziemy około 10 minut i spotykamy rozwidlenie dróg i dwie tablice informacyjne. Jedna z nich mówi, że na wprost znajduje się rezerwat "Krywe", natomiast w prawo, już w tym miejscu bierze początek teren rezerwatu Hulskie.

Pięknych motyli tu tysiace.
foto: Justyna Szechyńska

Kolejna możliwość, to dojście lub dojazd (rowerem) ze strony przeciwnej, a więc od Rajskiego i mostu na Sanie w okolicy dawnej wsi Studenne. Z tej strony także znajduje się szlaban, dokładnie na moście. Zważywszy jednak na fakt, że do opisywanego wyżej miejsca, jest z tej strony ok. 15km, raczej piesza wycieczka odpada, jeśli już wyruszać stąd, to zdecydowanie najlepiej rowerem.

Można także zejść tu z grzbietu otryckiego pasma, z trasy biegnącego północnym brzegiem rezerwatu, szlaku oznaczonego kolorem niebieskim, który przechodzi tędy "wpadając" od strony "Chaty Socjologa" na Otrycie i właśnie na wysokości rezerwatu odbija na północ do Polany.

W rezerwacie.
foto: P. Szechyński

Rezerwat przyrody "Hulskie", powala przede wszystkim bogactwem przyrody, co za tym idzie, najlepiej dostępnym pora letnią. Szczęściarze spotkają tu także rzadkie i charakterystyczne dla bieszczadzkiego krajobrazu zwierzęta, jednak tych drugich będzie zdecydowanie mniej i idąc tu trzeba się z tym liczyć i specjalnie na spotkanie z wilkiem czy rysiem nie nastawiać. One zdecydowanie wola nas omijać szerokim łukiem. Wchodząc od strony Sękowca, droga lekko pnie się pod górę, po prawej za niewielkim zagajnikiem jest tu jeszcze łąka, po lewej płynący zarośniętym parowem potok. Droga wije się wśród lasu jodłowo-bukowego, co raz rzucają się w oczy okazałe egzemplarze jodły. Zbocza poprzecinane co kilkadziesiat metrów głębokimi parowami, na których dnie wiją się strumyczki. Coraz więcej buczyny. Las w głębi staje się wyraźnie ciemniejszy, olbrzymie korony drzew zasłaniają dopływ światła słonecznego.

Po kilkuset metrach drogi, po lewej stronie rząd nieczynnych obecnie retort, służących do wypału węgla drzewnego. Kawałek wczesniej, zastanawiająco wyglądająca tama na wpadającym z góry potoku. Powstała tutaj prawdopodobnie w związku z retortami - w końcowej fazie procesu wypału węgla drzewnego, potrzebna jest duża ilość wody.

Powrót w kierunku Sękowca.
foto: Justyna Szechyńska

W pobliskich kałużach, które szybko tu nie wysychają, wyraźny ruch. To ubarwione na brzuchu żółtym, lub pomarańczowo-czarnym kolorem kumaki górskie, a także traszki salwują się ucieczką na odgłos kroków. Droga biegnie łagodnie. Coraz częściej widoczne między drzewami spróchniałe resztki pni dawnych drzew. Dowód na to, że las rosnie tu bez ingerencji człowieka. Nie usuwa się drzew przewróconych ze starości, ani też "wiatrołomów". Miejscami jedynie, widać slady drobnych cięć pielęgnacyjnych.

Na terenie rezerwatu wyznakowano ścieżkę przyrodniczo - dydaktyczną o nazwie "Hulskie", której celem jest ukazanie najcenniejszych fragmentów starodrzewu bukowo-jodłowego o charakterze naturalnym. Długość ścieżki: 3,2km. Droga lekko wspina się pod górę i przed nami, przebija się miedzy drzewami dolina. Tuż przed nią skręt drogi o 180^o. Jeśli pójdziemy nią dalej, dojdziemy do wspomnianego szlaku niebieskiego. Powrót tą samą trasą, lub szlakiem niebieskim w prawo, przez "Chatę Socjologa" do Dwernika - zajęło by to jednak około 3h i kolejne 1-1,5h z Dwernika do punktu wyjścia w Sękowcu (jeśli pozostawilismy tam samochód).
Jeżeli ktoś lubi ciszę, spokój i piękno przyrody, nie będzie żałował przychodząc w to miejsce.

Piotr Szechyński